Welkom

We zijn allemaal gevormd door onze geschiedenis. Trauma raakt ons allemaal. Het is een deel van ons mens-zijn. Ervaringen uit het verleden kunnen elke beslissing die we nemen en elke keuze die we maken sterk beïnvloeden. Nog steeds wordt trauma gezien als het resultaat van een intense, abnormale, levensbedreigende gebeurtenis of situatie. Bijna altijd echter hebben we onze traumaervaringen niet bewust, zijn ze vooral stil en subtiel en hebben deze ervaringen ons, zonder uitzonderingen, op een onbewuste laag diep geraakt. Trauma ontstaat veelal door bedreigende omstandigheden in de kinderjaren in de hechte relaties waaraan wij als kind niet konden ontkomen, zoals in de relatie tussen ouders en kind. Deze (micro)traumaervaringen zorgen voor een overaanpassing van ons zenuwstelsel en hebben ook vandaag nog invloed op de chemische balans in ons lichaam en hebben een negatief effect op ons mentale en fysieke welzijn. De oude pijn van trauma wordt gezien als de oorzaak van veel problemen, ziekten, verslavingen, depressies, angsten en geweld.

We willen onszelf liever niet als slachtoffer van trauma zien. We willen niet zien dat ook wij als volwassenen (onbewust) traumatische situaties en omstandigheden hebben meegemaakt. We willen niet zien dat ook professionals die met kinderen en volwassenen met trauma werken, zoals artsen, leerkrachten, therapeuten, (gz-)psychologen, toegepast psychologen, poh-ggz, (ortho)pedagogen, jeugdzorgwerkers, jeugdbeschermers, kindertherapeuten, coaches, psychiaters, trainers en mediators bewust of onbewust traumatische situaties en omstandigheden hebben meegemaakt. De ouders en ook de professionals hebben veelal alleen zichzelf als instrument en daar waar je jouw eigen patronen niet herkent, beïnvloed je de toch al kwetsbare dynamiek en heb je hierin een onbewust en ongewild aandeel. Met het herkennen en erkennen van (micro)trauma bij de ander en bij jezelf kan veel leed worden voorkomen. Ook biedt het een veel beter startpunt om vanuit een traumaperspectief naar problematiek en diagnostiek te kijken.

Onuitwisbaar
Zeker als je (gevoelsmatig) onveilige kinderjaren hebt gehad, omdat jouw vader en moeder niet emotioneel beschikbaar waren, dan zal het je niet onbekend voorkomen dat je – wanneer de stress erg hoog is – gedrag vertoont dat je liever niet zou willen vertonen. Jij als verstandige volwassene raakt getriggerd in een oude, onbewuste kindpijn en of je het nu wilt of niet, voordat je het weet sta je te schreeuwen, smijt je met deuren, loop je weg, zeg je heel gemene dingen, maak je iets stuk of bevries je en trek je je in jezelf terug. Ook als de stress er niet is, ben je toch nog heel hard bezig iedereen in jouw omgeving te vriend te houden, te pleasen met als onbewust doel niet afgewezen te worden. Je geeft je grenzen niet aan, sterker nog, je weet niet eens hoe dit moet. Toen je kind was, was dit gedrag immers functioneel overlevingsgedrag. Je ervoer letterlijk doodsnood als kind toen jouw ouders niet beschikbaar waren, dus paste je onbewust jouw gedrag aan. Zo zorgde je ervoor dat jouw ouders jou wel lief vonden. Maar vandaag de dag, in je relatie met je partner, vrienden of vriendinnen, je kinderen of met je collega’s is jouw gedrag, hoe vertrouwd ook, niet meer functioneel. Sterker nog, het zuigt je op termijn helemaal leeg. Je bent namelijk veel te hard aan het werk om liefde en erkenning te krijgen. Op te eisen zelfs. Je doet supergoed je best, bij het perfectionistische af, om maar niet in de steek gelaten te worden of geen afkeuring te ontvangen, en het is nooit genoeg.

Soms ook ervaar je persoonlijke relaties als benauwend. Houd je het niet vol op je werk. Je hebt het gevoel dat je stikt, ervaart druk en wilt het liefst de boel de boel laten en nieuwe situaties opzoeken. Weer een nieuwe partner, weer een nieuwe baan, weer een andere leefomgeving. Zolang je beweegt ben je veilig en kan niemand je pijn doen. Soms ook ben je argwanend. Lijkt het allemaal goed te gaan, maar durf je niet te genieten, niet erop te vertrouwen dat het goed is. Simpelweg omdat jouw oude patroon je laat voelen dat je toch niet goed genoeg bent en geluk voor jou niet is weggelegd. Je komt niet meer in opstand, bent gelaten en hebt gebrek aan energie en motivatie. Je bent niet vooruit te branden of verdooft jouw pijn in een verslaving. Het is immers zinloos in verzet te gaan, zoals je dat als kind al zo goed wist.

We lijken collectief nog maar niet te begrijpen dat iedereen fundamenteel anders wordt door een traumaervaring. We veranderen biologisch, hormonaal, qua genetische expressie en zelfs in de chemische reacties van ons lichaam. Wat we moesten ontberen om ons veilig en geliefd te voelen is evengoed trauma. "Trauma gaat niet over mij," denk je misschien. Trauma is echter veel breder dan we ons voorstellen en het laat blijvende littekens achter, of we ons er nu bewust van zijn of niet. En alleen jij kunt hier iets aan doen. Je kunt een ander niet verantwoordelijk maken voor jouw traumapatronen. Zo werkt het niet. De ander heeft genoeg aan zichzelf en aan zijn of haar eigen traumapatronen. Jij moet dus aan de slag. Met jezelf.

De eerste stap
De eerste stap om beter met jouw onverwerkte patronen om te kunnen gaan, is erkenning. Erkenning dat jou ooit iets geraakt heeft dat je heeft helpen overleven. Erkenning dat jij een deel van jouw eigen ik hebt opgegeven. Erkenning dat ook jij een deel van jouw autonomie hebt opgegeven om te kunnen overleven in de werkelijkheid van toen. Je aanpassen aan de wereld waarin jij opgroeide, was de enige optie die je destijds had. De pijn van het niet gewild zijn, niet geliefd zijn en niet beschermd zijn voel je nog steeds. Het overlevingsgedrag dat je daarop ontwikkelde, is je nu in de weg gaan zitten. En geef jezelf de erkenning dat het echt niet jouw schuld is.

De tweede stap
De tweede stap is kennis. Gelukkig is er veel nieuwe, met name internationale wetenschappelijke kennis over trauma en het effect op ons functioneren. Want als jij weet wat er in jouw lijf gebeurt met de onbewust opgeslagen ervaringen en hoe het zit met de werking van jouw brein onder stress en de invloed op jouw gedrag, dan maak je al een grote stap.

De derde stap
En de derde stap is een strategie. Hoe verder? Hoe voorkom je dat je steeds weer in jouw oude patronen verzeild raakt? Want traumapatronen zijn onuitwisbaar. Ook met alle kennis van de wereld blijft jouw gevoeligheid voor trauma latent aanwezig. Maar door erkenning en kennis kun je blijven anticiperen. Daardoor hoeft het gevoel of je gedrag je niet meer steeds te overvallen en pak je de regie weer meer terug.

Globale inhoud van de trainingen
TraumaTraining Level 1
- Trauma en stress
- Trauma reacties
- Oorzaak en symptomen
- Trauma en geheugen
- Waarneming
- 6 communicatiekanalen
- Behoeftes
- Verslavingen

TraumaTraining Level 2
- Trauma en waarden
- Trauma en relaties
- Trauma en ontrouw
- Trauma en eenzaamheid
- Trauma en suicide

TraumaTraining Level 3
- Generationeel trauma
- Zelfonderzoek
- Zelfliefde
- Somatic experience
- Oefeningen

Mocht de informatie op deze site vragen oproepen, mail ons dan gerust.

Ingrid de Jong MSc en Marjon Kuipers MSc
Gedragsanalisten

Contact Bekijk onze trainingen

Onuitwisbaar

We zijn heel blij te kunnen aankondigen dat ons boek Onuitwisbaar uit is. We denken dat we met dit boek een belangrijke bijdrage leveren aan de kennis rond trauma.

Onze uitgever schrijft het volgende over ons boek: Trauma, stress en gedrag zijn nauw met elkaar verbonden. Traumatische gebeurtenissen kunnen langdurige stressreacties veroorzaken die het vermogen van het brein om adequaat te reageren op nieuwe situaties kunnen verstoren. Kennis hiervan is van cruciaal belang voor het begrijpen van de effecten van trauma op mentale en fysieke gezondheid. Met het herkennen en erkennen van (micro)trauma kan veel leed worden voorkomen. Ook biedt het kansen om vanuit traumaperspectief naar diagnostiek te kijken. Onuitwisbaar biedt nieuwe inzichten (wetenschappelijk onderbouwd), die nog niet allemaal even bekend zijn. Niet onbelangrijk is ook de invloed van trauma bij ouders en ook bij de professionals zelf. We kunnen allemaal belast zijn, schuldgevoel is niet nodig, maar bewustwording wel. De auteurs gaan uitgebreid in op trauma en zaken als: prikkelgevoeligheid, veiligheid, aandacht, gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal, stemgebruik, psychofysiologie, emoties, gedragspatronen, behoeftes en relaties. Ook leggen ze de link met psychische problematiek als verslaving, zelfbeschadiging, suïcidegedachten. Tot slot worden therapieën om trauma en stressgevoelens te reduceren besproken.