Vanmorgen kwam er een vacature voorbij op LinkedIn. “Zet jij gezinnen weer in hun kracht?”
En deze zie ik ook regelmatig: “Als coach zet ik mensen weer in hun kracht.”
Het klinkt best mooi. Iemand in zijn kracht zetten. Warm ook. Je voelt bijna de goede bedoeling. Mensen willen helpen wanneer het vastloopt. Hulp en steun zijn soms gewoon nodig. Gezinnen kunnen in situaties terechtkomen waarin zorgen zich opstapelen en het overzicht langzaam verdwijnt. Dan kan het helpend zijn als er iemand is die meedenkt, die rust brengt, die helpt om de boel weer een beetje te ordenen.
Maar dat in hun kracht zetten… daar blijf ik altijd even op hangen.
Alsof kracht iets is wat iemand kwijt kan raken. Het ergens onderweg verdwenen is en een professional het weer kan teruggeven. Alsof er ergens een knop zit waar je als hulpverlener op drukt en hop, daar staat iemand weer stevig in zijn of haar kracht.
Het zou mooi zijn als het zo werkte. Maar als je werkelijk kijkt naar gezinnen die hulp nodig hebben, zie je meestal iets anders. Je ziet geen mensen zonder kracht. Je ziet mensen die al heel lang een enorme hoeveelheid kracht gebruiken om het vol te houden.
Een moeder die al maanden nauwelijks slaapt omdat haar kind ’s nachts paniekaanvallen heeft.
Een vader die probeert te blijven werken terwijl school opnieuw belt dat het niet goed gaat. Ouders die proberen te blijven staan om hun suïcidale kind te steunen
Een gezin dat ondertussen gesprekken heeft met school, jeugdteam, gemeente, behandelaars en soms ook nog een rechter.
Dat zijn geen mensen zonder kracht. Dat zijn mensen die al jaren op hun tandvlees lopen.
Wie jarenlang onder druk staat, gaat anders reageren. De lontjes worden korter. Het overzicht verdwijnt sneller. De energie raakt op. Het geduld is op. En gedrag laat vaak precies zien waar de spanning zit. Een kind dat ontploft op school. Een ouder die tijdens een gesprek dichtklapt of juist boos reageert. Afspraken die niet meer lukken. Mails die onbeantwoord blijven en post die zich opstapelt.
Dat heeft weinig te maken met een gebrek aan kracht. Het heeft alles te maken met omstandigheden die mensen langzaam uitputten.
Hoe pijnlijk moet het dan zijn dat een gemeente, organistatie of een betrokken hulpverlener jou even weer in je kracht komt zetten.
Ik geloof er niet in. Niemand heeft een magische toverstaf met “in je kracht zet poeder”.
Wat goede professionals wel kunnen doen, is iets anders. Het brengen van rust waar chaos is. Het helpen het overzicht te krijgen. Ze stoppen met corrigeren en bedenken van oplossingen maar beginnen met begrijpen.
Wanneer de druk een beetje zakt en mensen zich minder bekeken of beoordeeld voelen, komt er hopelijk weer een beetje ademruimte. Ruimte om die eigen kracht te gebruiken.
Misschien moeten we dus wat voorzichtiger worden met die zin die zo gemakkelijk door vacatures en LinkedIn-posts rolt.
“In je kracht zetten” klinkt positief, maar het is ook framing. In onze training Taal als Tool kijken we kritisch naar dit soort taal en onderzoeken we onder meer hoe woorden onbedoeld de machtsverhouding beïnvloeden en kunnen doorwerken in iemands zelfbeeld.