Van buiten lijkt alles misschien goed te gaan, maar diep van binnen voel je je helemaal niet goed. Je neemt je steeds voor om het anders te doen, maar zodra het erop aankomt, val je weer terug in hetzelfde gedrag.
Een cliënt van mij worstelde al jaren met een patroon waar ze maar niet uitkwam. Niet omdat ze zwak was, maar juist omdat ze had geleerd om altijd sterk te zijn. Ze hield zich groot, ging maar door, gaf niet op. Maar ondertussen voelde ze zich heel eenzaam.
Het kostte haar ook enorm veel energie. En omdat je je energie maar één keer kunt uitgeven, voelde ze zich structureel uitgeput.
Van verdriet naar boosheid
Soms werd het verdriet haar ineens te veel. Ze had behoefte aan troost, maar wist niet hoe ze dat moest vragen. In plaats daarvan sloeg haar verdriet om in boosheid. Boosheid voelde veiliger. Het gaf haar het gevoel dat ze weer controle had. Maar het zorgde er ook voor dat ze mensen wegduwde, juist op de momenten dat ze hen het meest nodig had.
Dit herhaalde zich steeds opnieuw: verdriet, boosheid, afstand.
Waarom we vasthouden aan wat ons tegenhoudt
Soms blijven we hangen in patronen die ooit nodig waren om pijn te vermijden. Maar wat vroeger hielp, kan nu in de weg zitten.
- Verdriet kan een manier zijn om verbonden te blijven met het verleden.
- Boosheid kan een schild zijn tegen afwijzing.
- Afstand kan voelen als controle.
Het probleem is dat we vaak denken dat we reageren op het heden, terwijl we eigenlijk nog vastzitten in iets ouds.
Hoe doorbreek je dit?
Emoties lijken je soms te overvallen, maar ze worden beïnvloed door drie dingen:
- Lichaamshouding – Hoe je staat, beweegt en ademt.
- Mentale focus – Waar je je aandacht op richt.
- Wat je tegen jezelf zegt – Je innerlijke stem.
Door één van deze drie bewust te veranderen, verander je hoe je je voelt.
Van overleven naar leven
Deze vrouw leerde haar verdriet toe te laten zonder erin te blijven hangen. Ze ontdekte dat ze steun mocht vragen zonder controle te verliezen. Boosheid was niet langer haar enige manier om sterk te zijn. Door haar patronen te herkennen, kon ze een andere keuze maken. Ze hoefde niet meer te vechten om zich veilig te voelen. Ze hoefde zich niet terug te trekken of muren op te bouwen. Ze kon eindelijk loslaten.
Herken jij dit?
Heb jij een patroon dat steeds terugkomt? Iets waarvan je weet dat het je niet helpt, maar waar je toch in blijft hangen? Vraag je dan eens af: Wat is één kleine keuze die ik vandaag anders kan maken?
Ingrid de Jong